Większość firm obecnie nie tylko „jest w chmurze”. Są rozproszone po kilku z nich. Możesz mieć swoje główne obciążenia produkcyjne w AWS, analizę danych uruchomioną na Google Cloud Platform (GCP) i kilka starszych aplikacji korporacyjnych działających w Azure. Na papierze ta strategia multi-cloud jest świetna. Zapobiega uzależnieniu od jednego dostawcy, pozwala wybrać najlepsze narzędzie do konkretnego zadania i zapewnia siatkę bezpieczeństwa, jeśli jeden dostawca ma poważną awarię regionalną.
Ale z perspektywy bezpieczeństwa? To ból głowy.
Kiedy przechodzisz z jednego środowiska chmurowego do konfiguracji multi-cloud, twoja „powierzchnia ataku” nie tylko rośnie – ona się fragmentuje. Nie zarządzasz już jednym zestawem grup bezpieczeństwa ani jedną polityką zarządzania dostępem do tożsamości (IAM). Zarządzasz trzema lub czterema różnymi wersjami tego samego, każda z własnymi dziwactwami, konwencjami nazewnictwa i ukrytymi pułapkami. Właśnie tutaj coś umyka. Źle skonfigurowany zasobnik S3 w AWS jest znanym ryzykiem, ale kiedy połączysz to z luźną rolą IAM w Azure i odsłoniętą bramą API w GCP, przypadkowo zbudowałeś autostradę dla atakujących, aby przemieszczali się lateralnie po całej infrastrukturze.
Tradycyjny Penetration Testing – taki, w którym konsultant spędza dwa tygodnie, badając twoją sieć i wręcza ci plik PDF – już nie wystarcza. Środowiska chmurowe zmieniają się za każdym razem, gdy programista przesyła kod lub zautomatyzowany skrypt skaluje klaster. Zanim ten plik PDF trafi do twojej skrzynki odbiorczej, środowisko, które opisuje, prawdopodobnie już nie istnieje.
Właśnie dlatego cloud pentesting, szczególnie gdy jest dostarczany za pośrednictwem platformy natywnej dla chmury, takiej jak Penetrify, stał się koniecznością. Chodzi o przejście od mentalności „migawki” do ciągłego stanu walidacji.
Złożoność Powierzchni Ataku Multi-Cloud
Aby zrozumieć, dlaczego potrzebny jest specyficzny cloud pentesting, musimy przyjrzeć się temu, co faktycznie dzieje się w środowisku multi-cloud. Największym nieporozumieniem jest to, że dostawca chmury dba o bezpieczeństwo. Podczas gdy AWS lub Azure zabezpiecza fizyczne centrum danych i hiperwizor (bezpieczeństwo chmury), ty jesteś odpowiedzialny za wszystko, co umieszczasz w chmurze (bezpieczeństwo w chmurze).
W świecie multi-cloud ten „Model Wspólnej Odpowiedzialności” staje się zagmatwany.
Kryzys Tożsamości: Fragmentacja IAM
Tożsamość jest nowym perymetrem. W tradycyjnym centrum danych miałeś firewall. W chmurze masz IAM. Problem polega na tym, że IAM w AWS różni się zasadniczo od IAM w Azure lub GCP.
Jeśli atakujący uzyska dostęp do poświadczeń programisty niskiego szczebla w jednej chmurze, natychmiast poszuka „mostów między chmurami”. Może to być zakodowany na stałe klucz API przechowywany w repozytorium GitHub, współdzielony sekret w skarbcu lub relacja zaufania między różnymi dzierżawcami chmury. Jeśli twoje uprawnienia są zbyt szerokie (konta z nadmiernymi uprawnieniami), atakujący może przeskoczyć z drobnego serwera WWW w jednej chmurze do twojej najbardziej wrażliwej bazy danych w innej.
Dryf Konfiguracji
Dryf konfiguracji ma miejsce, gdy twoje środowisko powoli oddala się od swojego pierwotnego „bezpiecznego” stanu. Może programista otworzył port do szybkiego testu i zapomniał go zamknąć. Może nowy członek zespołu zmienił grupę zabezpieczeń sieci na „Zezwalaj na wszystko”, ponieważ nie mógł zrozumieć, dlaczego aplikacja się nie łączy.
W jednej chmurze możesz użyć jednego narzędzia, aby to zauważyć. W multi-cloud gonisz duchy po różnych pulpitach nawigacyjnych. To, co wygląda jak „Standardowe” ustawienie w jednej chmurze, może być „Wysokim Ryzykiem” w innej.
Luka w Połączeniach
Przestrzenie między twoimi chmurami są często najsłabszymi punktami. Niezależnie od tego, czy używasz VPN, Direct Connect, czy integracji API stron trzecich, aby twoje chmury mogły się ze sobą komunikować, te tunele są głównymi celami. Jeśli ruch nie jest szyfrowany lub uwierzytelnianie między chmurami jest słabe, atakujący nie musi włamywać się do twojego wzmocnionego środowiska produkcyjnego – wystarczy, że przechwyci dane podczas ich przesyłania między Azure i AWS.
Dlaczego Tradycyjny Pentesting Zawodzi w Chmurze
Przez lata standardem branżowym był „Roczny Pentest”. Raz w roku zatrudniałeś firmę, dawałeś jej zakres i próbowali się włamać. Chociaż nadal jest to przydatne do celów zgodności, jest praktycznie bezużyteczne dla codziennego bezpieczeństwa w świecie natywnym dla chmury.
Szybkość Zmian (Efemeryczny Charakter)
Zasoby chmurowe są efemeryczne. Kontenery uruchamiają się i wyłączają w ciągu sekund. Funkcje Serverless istnieją przez milisekundy. Jeśli pentester znajdzie lukę w zabezpieczeniach w konkretnej instancji kontenera, ta instancja może zniknąć, zanim napisze raport. Potrzebujesz testowania, które ewoluuje z prędkością twojego potoku wdrażania, a nie z prędkością umowy konsultingowej.
Rozszerzanie Zakresu i Martwe Pola
Tradycyjny pentesting często opiera się na „stałym zakresie”. Mówisz testerowi: „Sprawdź te dziesięć adresów IP”. Ale w środowisku multi-cloud twoje adresy IP się zmieniają. Tworzone są nowe zasobniki. Wdrażane są nowe funkcje Lambda. Jeśli zakres jest zbyt wąski, przegapisz rzeczywisty punkt wejścia. Jeśli jest zbyt szeroki, test trwa miesiącami i kosztuje fortunę.
Brak Kontekstu Natywnego dla Chmury
Wielu tradycyjnych pentesterów świetnie radzi sobie ze znajdowaniem SQL Injection lub przestarzałych wersji oprogramowania, ale mogą nie wiedzieć, jak wykorzystać źle skonfigurowany Azure Key Vault lub permisywne Konto Usługi GCP. Cloud pentesting wymaga innego sposobu myślenia. Chodzi mniej o „łamanie oprogramowania”, a bardziej o „nadużywanie orkiestracji”.
Dogłębna Analiza: Typowe Luki w Zabezpieczeniach Multi-Cloud
Jeśli uruchamiasz konfigurację multi-cloud, istnieją konkretne wzorce awarii, których powinieneś szukać. To nie tylko błędy w kodzie; to wady w architekturze.
1. Problem „Cienistego Administratora”
Dzieje się tak, gdy użytkownik ma uprawnienia, które nie są wyraźnie „Administratorem”, ale można ich użyć, aby stać się administratorem. Na przykład, w niektórych środowiskach chmurowych, jeśli masz uprawnienie do tworzenia nowej polityki IAM lub dołączania polityki do roli, możesz skutecznie przyznać sobie pełne prawa administratora.
W środowisku multi-cloud te "ukryte" ścieżki są trudniejsze do śledzenia. Użytkownik może mieć uprawnienia "ReadOnly" w AWS, ale uprawnienia "Contributor" w Azure, a te uprawnienia w Azure mogą mu pozwolić na modyfikację skryptu, który ma token z wysokimi uprawnieniami dla AWS.
2. Osierocone i martwe zasoby
Kiedy zespoły działają szybko, zostawiają rzeczy za sobą. Stare środowisko stagingowe w GCP, o którym zapomniano trzy lata temu, może nadal mieć dostęp do produkcyjnej bazy danych w AWS. Te "martwe" zasoby są żyłą złota dla atakujących, ponieważ są rzadko monitorowane i często uruchamiają przestarzałe oprogramowanie.
3. Błąd zarządzania sekretami
Wpisywanie sekretów na stałe w kodzie to klasyczny błąd, ale multi-cloud pogarsza sytuację. Zamiast jednego menedżera sekretów, możesz mieć trzy. Programiści, sfrustrowani złożonością, często uciekają się do umieszczania kluczy API w zmiennych środowiskowych, plikach konfiguracyjnych lub - nie daj Boże - zatwierdzają je w Git.
Pentest skupiony na chmurze nie tylko szuka sekretu; szuka gdzie ten sekret jest przechowywany i kto ma dostęp do tego magazynu.
4. Niespójne filtrowanie ruchu wychodzącego (Egress)
Wiele firm koncentruje się mocno na "Ingress" (powstrzymywaniu ludzi przed wejściem), ale ignoruje "Egress" (powstrzymywaniu danych przed wydostaniem się). Jeśli atakujący skompromituje serwer w twoim środowisku Azure, pierwszą rzeczą, którą zrobi, będzie próba "zadzwonienia do domu" do własnego serwera Command and Control (C2).
Jeśli twoje reguły egress są niespójne w różnych chmurach - co oznacza, że AWS jest zablokowany, ale GCP jest szeroko otwarty - atakujący po prostu przeniesie swoje operacje do "najbardziej nieszczelnej" chmury, aby eksfiltrować twoje dane.
Jak Cloud-Native Penetration Testing zmienia zasady gry
W tym miejscu wkracza platforma taka jak Penetrify. Zamiast ręcznego, punktowego ćwiczenia, cloud-native Penetration Testing integruje proces testowania z samym środowiskiem chmurowym.
Zautomatyzowane skanowanie luk w zabezpieczeniach a testy manualne
Najlepsze podejście to hybryda. Potrzebujesz zautomatyzowanych narzędzi do znajdowania "łatwych celów" (takich jak otwarte porty lub brakujące poprawki) co godzinę. Ale potrzebujesz także ręcznego testowania prowadzonego przez ludzi, aby znaleźć złożone wady logiczne (takie jak wspomniany powyżej problem "Shadow Admin").
Penetrify łączy te elementy. Wykorzystuje zautomatyzowane skanowanie do utrzymania podstawowego poziomu bezpieczeństwa, ale zapewnia ramy dla manualnego Penetration Testing, który można uruchomić na żądanie. Oznacza to, że nie czekasz na coroczny audyt, aby dowiedzieć się, że twój bucket S3 jest publiczny od sześciu miesięcy.
Skalowanie w różnych środowiskach
Kiedy masz 100 różnych VPC w trzech chmurach, nie możesz ręcznie przetestować każdego z nich. Potrzebujesz sposobu na skalowanie. Platformy cloud-native pozwalają na jednoczesne wdrażanie agentów testowych lub konfiguracji w całej infrastrukturze. Możesz uruchomić "sweep bezpieczeństwa" we wszystkich regionach i u wszystkich dostawców w ułamku czasu, jaki zajęłoby to zespołowi manualnemu.
Integracja z potokiem DevSecOps
Bezpieczeństwo nie powinno być "bramą" na końcu linii produkcyjnej; powinno być częścią linii. Narzędzia do cloud Penetration Testing można zintegrować z potokami CI/CD. Wyobraź sobie scenariusz, w którym programista wprowadza zmianę w infrastrukturze jako kod (Terraform lub CloudFormation), a zautomatyzowany test natychmiast oznacza, że zmiana otwiera lukę w zabezpieczeniach. Zatrzymaj naruszenie, zanim kod zostanie wdrożony.
Przewodnik krok po kroku wdrażania strategii multi-cloud Penetration Testing
Jeśli czujesz się przytłoczony skalą swojego środowiska multi-cloud, nie próbuj od razu wszystkiego rozwiązać. Zacznij od uporządkowanego podejścia.
Krok 1: Odkrywanie zasobów (faza "Co właściwie mam?")
Nie możesz chronić tego, o czym nie wiesz, że istnieje. Twoim pierwszym krokiem jest kompleksowa faza odkrywania.
- Wygeneruj listę wszystkich kont i subskrypcji w chmurze.
- Zmapuj wszystkie publiczne adresy IP i rekordy DNS.
- Zidentyfikuj wszystkie integracje z firmami trzecimi i połączenia API.
- Sklasyfikuj swoje magazyny danych (RDS, S3, CosmosDB, BigQuery, itp.).
Krok 2: Mapowanie relacji zaufania
Narysuj mapę tego, jak twoje chmury komunikują się ze sobą.
- Która usługa w AWS wywołuje które API w Azure?
- Gdzie są przechowywane współdzielone sekrety?
- Czy masz scentralizowanego dostawcę tożsamości (takiego jak Okta lub Azure AD) zarządzającego wszystkimi chmurami, czy są one odizolowane?
Krok 3: Ustalenie punktu odniesienia
Uruchom zautomatyzowane skanowanie za pomocą narzędzia takiego jak Penetrify, aby znaleźć oczywiste luki. Napraw najpierw krytyczne. To usuwa "szum", dzięki czemu, gdy przejdziesz do manualnego Penetration Testing, eksperci nie będą marnować swojego cennego czasu na mówienie ci, że "Port 22 jest otwarty dla świata".
Krok 4: Ukierunkowane testy manualne (oparte na scenariuszach)
Zamiast ogólnego podejścia "spróbuj się włamać", użyj testowania opartego na scenariuszach. Poproś swój zespół (lub konsultantów Penetrify) o przetestowanie konkretnych zagrożeń:
- "Czy atakujący, który skompromituje frontendowy serwer WWW w GCP, może przenieść się lateralnie do bazy danych klientów w AWS?"
- "Jeśli laptop programisty zostanie skradziony, czy atakujący może użyć lokalnej konfiguracji AWS CLI, aby eskalować uprawnienia na koncie produkcyjnym?"
- "Czy użytkownik wewnętrzny może ominąć proces zatwierdzania, aby utworzyć zasób o wysokim koszcie i wysokich uprawnieniach?"
Krok 5: Naprawa i pętla informacji zwrotnej
Pentest jest bezużyteczny, jeśli raport po prostu leży w folderze. Utwórz zgłoszenie w Jira lub GitHub dla każdego znaleziska. Przypisz priorytet. Co najważniejsze, zweryfikuj poprawkę. Częstym błędem jest wiara, że luka została załatana bez faktycznego ponownego przetestowania.
Porównanie: Tradycyjny Penetration Testing a Cloud-Native Penetration Testing
| Funkcja | Tradycyjny Penetration Testing | Natywny dla chmury (np. Penetrify) |
|---|---|---|
| Częstotliwość | Roczna lub Kwartalna | Ciągła lub Na Żądanie |
| Infrastruktura | Lokalne narzędzia, zewnętrzni konsultanci | Agenci natywni dla chmury, sterowane przez API |
| Zakres | Stały (listy IP, adresy URL) | Dynamiczny (całe dzierżawy chmurowe) |
| Szybkość | Tygodnie na dostarczenie raportu | W czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego |
| Koncentracja | Luki w oprogramowaniu (CVEs) | Konfiguracja i Tożsamość (IAM) |
| Model Kosztów | Wysokie opłaty za projekt | Subskrypcja lub opłata za użycie |
| Integracja | Raport PDF $\rightarrow$ Email | API $\rightarrow$ Jira/SIEM/Slack |
Częste błędy w testowaniu bezpieczeństwa Multi-Cloud
Nawet doświadczone zespoły ds. bezpieczeństwa popełniają te błędy. Unikaj tych pułapek, aby uzyskać jak największą wartość z ocen bezpieczeństwa.
Błąd 1: Nadmierne poleganie na "Zgodności"
Zgodność (SOC 2, HIPAA, PCI-DSS) to podstawa, a nie szczyt. Bycie "zgodnym" nie oznacza, że jesteś "bezpieczny". Wiele firm przechodzi audyty, ponieważ mają odpowiednie polityki na papierze, ale ich rzeczywiste konfiguracje to bałagan. Cloud Penetration Testing testuje rzeczywistość, a nie politykę.
Błąd 2: Ignorowanie "Płaszczyzny Zarządzania"
Wiele zespołów koncentruje się tylko na aplikacjach działających w chmurze. Zapominają o samej konsoli chmurowej. Jeśli atakujący uzyska dostęp do Twojej konsoli AWS lub Azure Portal, nie musi znajdować błędu w Twoim kodzie — może po prostu usunąć Twoje dyski, zmienić hasła lub uruchomić 1000 instancji GPU do wydobywania kryptowalut.
Błąd 3: Testowanie w środowisku produkcyjnym (bez planu)
Chociaż testowanie w środowisku produkcyjnym jest jedynym sposobem, aby mieć 100% pewności co do swojego bezpieczeństwa, jest to ryzykowne. Źle skonfigurowane automatyczne skanowanie może przypadkowo wywołać atak typu Denial of Service (DoS), zalewając API lub usuwając dane. Dlatego korzystanie z platformy takiej jak Penetrify jest pomocne — zapewnia ona kontrolę i zabezpieczenia potrzebne do testowania środowisk o wysokiej stawce bez ich zawieszania.
Błąd 4: Zapominanie o "Ludzkim" elemencie
Możesz mieć najbezpieczniejszą architekturę chmurową na świecie, ale jeśli Twój administrator używa "Password123" dla swojego konta root i nie ma włączonego MFA, nic z tego nie ma znaczenia. Twoja strategia Penetration Testing powinna obejmować testy socjotechniczne lub przynajmniej rygorystyczny przegląd wdrożenia MFA we wszystkich portalach chmurowych.
Rola Penetrify w nowoczesnym stosie bezpieczeństwa
Gdzie więc Penetrify właściwie pasuje do tego wszystkiego? Pomyśl o tym jako o "tkance łącznej" między Twoją infrastrukturą chmurową a Twoimi celami bezpieczeństwa.
Dla firmy ze średniego segmentu rynku zatrudnienie czterech różnych inżynierów ds. bezpieczeństwa na pełny etat — jednego dla AWS, jednego dla Azure, jednego dla GCP i jednego do ogólnego Penetration Testing — jest nieopłacalnie drogie. Penetrify wyrównuje szanse. Zapewnia zautomatyzowane narzędzia do obsługi większości pracy oraz profesjonalną wiedzę specjalistyczną do obsługi złożonych spraw.
Dla Kierownika IT
Zmniejsza "lukę niepokoju". Zamiast zastanawiać się, czy programista przypadkowo otworzył dziurę w zaporze ogniowej, masz pulpit nawigacyjny, który informuje Cię o aktualnym stanie Twoich luk w zabezpieczeniach we wszystkich chmurach.
Dla Inżyniera Bezpieczeństwa
Usuwa trud. Nie musisz spędzać poniedziałkowych poranków na uruchamianiu ręcznych skryptów w celu sprawdzenia otwartych zasobników. Penetrify obsługuje skanowanie, pozwalając Ci skupić się na rzeczywistym usuwaniu problemów i ulepszaniu architektury.
Dla Dyrektora ds. Bezpieczeństwa Informacji (CISO)/Kierownictwa
Zapewnia namacalny dowód na zmniejszenie ryzyka. Zamiast niejasnego stwierdzenia typu "pracujemy nad bezpieczeństwem", możesz pokazać linię trendu luk w zabezpieczeniach malejących w czasie w całym środowisku multi-cloud.
Zaawansowane strategie odporności Multi-Cloud
Gdy opanujesz podstawy cloud Penetration Testing, możesz przejść do bardziej zaawansowanych postaw bezpieczeństwa.
Wdrażanie "Inżynierii Bezpieczeństwa Chaosu"
Czerpiąc z koncepcji Chaos Monkey, Chaos Security to praktyka celowego wprowadzania awarii lub "ataków" do systemu, aby zobaczyć, jak reaguje.
- Przykład: Losowo cofnij uprawnienia konta usługi w środowisku przejściowym i sprawdź, czy system ulega awarii w sposób kontrolowany, czy też tworzy lukę w zabezpieczeniach.
- Przykład: Zasymuluj regionalną awarię chmury i sprawdź, czy proces przełączania awaryjnego utrzymuje te same mechanizmy kontroli bezpieczeństwa.
Architektura Zero Trust (ZTA)
Celem multi-cloud Penetration Testing powinno być ostatecznie przejście w kierunku Zero Trust. Oznacza to, że przestajesz ufać "sieci" w całości. Nie ma znaczenia, czy żądanie pochodzi z Twojego Azure VPC, czy z publicznego Internetu — musi być uwierzytelnione, autoryzowane i zaszyfrowane za każdym razem.
Cloud Penetration Testing pomaga zweryfikować Twoją podróż Zero Trust. Możesz sprawdzić, czy "Tożsamość" jest naprawdę jedynym obwodem, próbując przemieszczać się między usługami bez ważnego tokena.
Ciągła Walidacja Bezpieczeństwa (CSV)
Przyszłość to CSV. Jest to przejście od "okresowych testów" do "nieskończonych testów". Korzystając z platformy natywnej dla chmury, możesz uruchomić ciągłą pętlę:
Discover $\rightarrow$ Scan $\rightarrow$ Attack $\rightarrow$ Remediate $\rightarrow$ Repeat
Ta pętla zapewnia, że gdy tylko nowy CVE (Common Vulnerabilities and Exposures) zostanie wydany dla usługi chmurowej, w ciągu kilku minut wiesz, czy jesteś podatny na zagrożenia.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
1. Czy potrzebuję pozwolenia od mojego dostawcy usług chmurowych na przeprowadzenie Penetration Testing?
To zależy od dostawcy i rodzaju testu. W przeszłości AWS i Azure wymagały formalnego wniosku niemal o wszystko. Dziś mają listy "Permitted Services". Większość standardowych Penetration Tests na Twoich własnych zasobach (takich jak instancje EC2 lub Azure VM) jest dozwolona bez wcześniejszego powiadomienia. Jednak ataki na infrastrukturę dostawcy (takie jak próba złamania hiperwizora) są surowo zabronione. Zawsze sprawdzaj najnowszą "Penetration Testing Policy" dla AWS, Azure i GCP.
2. Jak często powinienem przeprowadzać cloud pentesting?
Dla infrastruktury krytycznej celem jest "ciągłość". Minimalnie powinieneś mieć:
- Automatyczne skanowanie: Codziennie lub co tydzień.
- Ukierunkowane testy manualne: Za każdym razem, gdy wprowadzasz znaczącą zmianę w architekturze lub wypuszczasz nową, istotną funkcję.
- Kompleksowy audyt na pełną skalę: Co 6-12 miesięcy w celu zapewnienia zgodności i dogłębnej analizy.
3. Czy nie mogę po prostu użyć automatycznego skanera podatności?
Skanery są świetne do znajdowania znanych błędów (takich jak stara wersja Apache). Ale są fatalne w znajdowaniu błędów logicznych. Skaner nie powie Ci, że Twoje role IAM są zbyt pobłażliwe lub że Twoja relacja zaufania między chmurami jest wadliwa. Potrzebujesz ludzkiego pentestera, który myśli jak atakujący i połączy trzy błędy o "niskim" poziomie ważności, aby stworzyć jeden "krytyczny" exploit.
4. Co jest bardziej ryzykowne: pojedyncza chmura czy multi-cloud?
Multi-cloud jest generalnie bardziej ryzykowny, jeśli nie masz ujednoliconej strategii bezpieczeństwa. Ryzyko nie pochodzi z samej chmury, ale ze złożoności zarządzania różnymi środowiskami. Pojedyncza chmura jest łatwiejsza do zabezpieczenia, ale tworzy pojedynczy punkt awarii. Multi-cloud zapewnia odporność, ale zwiększa powierzchnię ataku.
5. Czym różni się cloud pentesting od standardowego network pentest?
Standardowy network pentest koncentruje się na adresach IP, portach i oprogramowaniu. Cloud pentesting koncentruje się na API, usługach Metadata, rolach IAM i Orchestration. W cloud pentest, "klejnoty koronne" to często nie same dane, ale poświadczenia, które umożliwiają dostęp do danych.
Podsumowanie i praktyczne wnioski
Zarządzanie bezpieczeństwem w wielu chmurach jest jak próba utrzymania czystości w trzech różnych domach, podczas gdy drzwi ciągle się przemieszczają. Jeśli polegasz na staromodnych metodach testowania, zawsze będziesz o krok za atakującymi.
Przejście do multi-cloud jest decyzją biznesową, ale stanowi wyzwanie dla bezpieczeństwa. Aby je rozwiązać, musisz zaktualizować swoją filozofię testowania.
Twoja natychmiastowa lista zadań:
- Audyt Twoich zasobów "Shadow": Poświęć jedną godzinę w tym tygodniu na sporządzenie listy każdego konta chmurowego i subskrypcji, które posiada Twoja firma. Prawdopodobnie znajdziesz coś, o czym ktoś zapomniał.
- Sprawdź swoje uprawnienia IAM: Poszukaj dowolnego użytkownika lub konta usługi z uprawnieniami "AdministratorAccess" lub "Owner". Jeśli absolutnie ich nie potrzebują, ogranicz je do minimalnych wymaganych uprawnień.
- Przetestuj swoje wyjście: Spróbuj nawiązać wychodzące połączenie z prywatnego serwera do publicznej witryny. Jeśli działa bez proxy lub ścisłej reguły grupy zabezpieczeń, istnieje ryzyko eksfiltracji.
- Przejdź do ciągłego testowania: Przestań polegać na "Rocznym PDF-ie". Poznaj natywne dla chmury rozwiązanie, takie jak Penetrify, aby uzyskać wgląd w czasie rzeczywistym w stan Twojego bezpieczeństwa.
Cyberataki nie zdarzają się zgodnie z harmonogramem i nie obchodzi ich, czy jesteś "zgodny". Jedynym sposobem, aby dowiedzieć się, czy Twoje środowisko multi-cloud jest rzeczywiście bezpieczne, jest próba jego złamania — zanim zrobi to ktoś inny. Integrując automatyczne skanowanie z eksperckimi testami manualnymi i koncentrując się w dużym stopniu na tożsamości i konfiguracji, możesz przekształcić złożoność multi-cloud z obciążenia w strategiczną przewagę.